خودمیزبانی (Self-hosting) به اجرای سرویس‌ها و نرم‌افزارها روی زیرساختی گفته می‌شود که خود فرد یا سازمان آن را مدیریت می‌کند. این زیرساخت می‌تواند یک رایانهٔ شخصی، سرور خانگی، سرور اجاره‌ای یا زیرساخت سازمانی باشد.

هدف این بخش، آموزش راه‌اندازی و نگهداری سرویس‌های خودمیزبان، شناخت نیازمندی‌های فنی و بررسی مسئولیت‌های امنیتی و عملیاتی آن‌هاست.

• میزبانی وب: وب‌سرورها، دامنه، DNS و گواهی‌های TLS
• ارتباطات: پیام‌رسان‌ها، سرویس‌های گفت‌وگو و تماس تصویری
• همکاری: ویکی، سامانهٔ مدیریت پروژه، ویرایشگر مشترک و Git
• ذخیره‌سازی: فایل، همگام‌سازی و نسخهٔ پشتیبان
• زیرساخت: کانتینرها، پایگاه‌های داده و پراکسی معکوس
• پایش: ثبت گزارش، بررسی دسترس‌پذیری و هشداردهی

1. نیازمندی‌ها و محدودیت‌های سرویس را مشخص کنید.
2. سیستم‌عامل و محیط اجرا را آماده کنید.
3. نرم‌افزار را از منبع معتبر دریافت و نصب کنید.
4. تنظیمات، دامنه و دسترسی‌های لازم را پیکربندی کنید.
5. دسترسی شبکه و ارتباطات رمزگذاری‌شده را بررسی کنید.
6. تهیه و بازیابی نسخهٔ پشتیبان را آزمایش کنید.
7. روش به‌روزرسانی و بازیابی سرویس را مستند کنید.

خودمیزبانی صرفاً نصب یک نرم‌افزار نیست. مدیر سرویس مسئول به‌روزرسانی، حفاظت از اطلاعات، کنترل دسترسی، پایش، پاسخ‌گویی به رخدادها و بازیابی پس از خرابی است.

برای هر سرویس باید موارد زیر مشخص باشند:

• چه پورت‌هایی در دسترس هستند؟
• چه اطلاعاتی ذخیره می‌شود؟
• چه کسانی به سرویس دسترسی دارند؟
• نسخه‌های پشتیبان کجا نگهداری می‌شوند؟
• در صورت خرابی، سرویس چگونه بازیابی می‌شود؟
• چه کسی مسئول نگهداری و به‌روزرسانی است؟

خودمیزبانی لزوماً ارزان‌تر، امن‌تر یا در دسترس‌تر از استفاده از سرویس مدیریت‌شده نیست. انتخاب مناسب به مهارت فنی، منابع، نیازهای امنیتی و توان نگهداری بستگی دارد.

تجربه‌های عملی، معماری‌های مستند، راهنماهای نصب، گزارش مشکلات و روش‌های بازیابی را به این بخش اضافه کنید.